FANDOM


Η Λαϊκή Ενότητα είναι ένας νέος, μετωπικός πολιτικός φορέας, γεννημένος το καυτό καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά τη μεγάλη νίκη του ΟΧΙ στη μάχη του δημοψηφίσματος και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Δημιουργήθηκε με τη σύμπραξη ανυπότακτων δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς, φιλοδοξώντας να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση που θα ανατρέψει τα μνημόνια, θα καταργήσει την επιτροπεία και την εξοντωτική λιτότητα, ανοίγοντας το δρόμο για το σοσιαλισμό.

Η επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα, που είχε αναφορά στην Αριστερά, να υποταχθεί στον εκβιασμό, προκάλεσε σύγχυση και ηττοπάθεια σε μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων. Προχωρώντας σε εκλογές- εξπρές, η ηγεσία του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να χαρίσει στους δανειστές τη νομιμοποίηση της ολέθριας πολιτικής τους.

«Χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο», διακήρυξε τότε η Λαϊκή Ενότητα. Κι αυτό δεν αφορούσε μόνο την ίδια και τις εκλογικές επιδόσεις της, αλλά πρωτίστως το ευρύτερο λαϊκό κίνημα και την προοπτική του. Οι μήνες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν ότι το μνημονιακό καθεστώς δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί εύκολα.

Η διαχείριση του τρίτου μνημονίου κινείται προς τα ίδια αδιέξοδα που γνώρισαν τα δύο προηγούμενα. Παρά τις επιμελείς προσπάθειες της κυβέρνησης Τσίπρα να εκπληρώσει στο ακέραιο τις δεσμεύσεις της, οι αριθμοί «δεν βγαίνουν».

Στο κοινωνικό πεδίο, αυτή η πολιτική τροφοδοτεί ήδη μεγάλες αντιστάσεις, πράγμα ασυνήθιστο για μια κυβέρνηση με ηλικία μηνών. Η προσπάθεια των παλαιομνημονιακών πολιτικών δυνάμεων ή και της νεοφασιστικής Χρυσής Αυγής, να χειραγωγήσουν και να χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς αυτές τις κοινωνικές αντιδράσεις, δεν νομιμοποιούν τη συκοφάντησή τους, με τρόπους που θυμίζουν το ΠΑΣΟΚ του «κοινωνικού αυτοματισμού». υπογραμμίζουν την ανάγκη προωθητικής παρέμβασης της μαχόμενης Αριστεράς μέσα στο υπαρκτό κοινωνικό κίνημα ώστε να αποκτήσει προοπτική νίκης.

Η πρόωρη άνοδος του κοινωνικού θερμομέτρου υποδηλώνει ότι το πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης φθείρεται γρήγορα, καθώς υποχρεώνεται να πλήξει ταυτόχρονα τη μισθωτή εργασία, όσο και τα παραδοσιακά μεσαία στρωμάτα της πόλης και της υπαίθρου. Ισχυρά ελληνικά και ξένα κέντρα επενδύουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη ως εναλλακτική λύση. Είναι αμφίβολο όμως αν η Νέα Δημοκρατία και ο βλαστός της πλέον διαπλεκόμενης πολιτικής οικογένειας μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο.

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η γεωπολιτική αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή μας- Μ. Ανατολή, Βαλκάνια, Αν. Ευρώπη. Η καθήλωση της εξωτερικής πολιτικής στον άξονα ΗΠΑ- Ισραήλ εκθέτει διεθνώς τη χώρα. Το προσφυγικό, προϊόν των ιμπεριαλιστικών πολέμων, κλονίζει τα θεμέλια της Ε.Ε. και εντείνει την πίεση προς την Ελλάδα να μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων

Για όλους αυτούς τους λόγους το μεγάλο, ρήγμα που άνοιξαν στην ελληνική κοινωνία τα μνημόνια παραμένει ενεργό. Η πολλαπλή κρίση- οικονομική, κοινωνική, πολιτική, γεωπολιτική- θα ξαναφέρει στην ημερήσια διάταξη τη ρήξη με τα μνημόνια, το χρέος, την ευρωζώνη και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, όπως και την αναζήτηση εναλλακτικής λύσης με κατεύθυνση το σοσιαλισμό. Σ’ αυτή την ανάγκη φιλοδοξεί να απαντήσει η Λαϊκή Ενότητα.